września
08
2010

Polityka zagraniczna w XIX wieku

Stany Zjednoczone znane były z bardzo restrykcyjnych działań mających na celu ochronę interesów swojej ludności, przemysłu oraz ochronę swoich obywateli. Takie również działania podejmowali kolejni prezydenci począwszy od Monroea. Wszyscy oni uważali, że najlepszym posunięciem jest po prostu zamknięcie Stanów Zjednoczonych Ameryki przed wszelkimi wpływami, jakie to mogły dotrzeć do niej z Europy i postawić USA w tak zwanej roli arbitra pomiędzy wszystkimi innymi krajami Nowego Świata. Oczywiście izolacjonizm miał również i wiele innych przyczyn, jednak za główną z nich uznawana była przede wszystkim ta wymieniona wyżej. W praktyce oznaczało to ni mniej ni więcej tylko na przykład sprzeciw wobec planów utworzenia Cesarstwa Meksykańskiego przez Napoleona III, wykupienie od Rosji Alaski, jak i również przeprowadzony przez prezydenta Grovera Clevelanda arbitraż w konflikcie jaki wybuchł na linii Wenezuela – Gujana Brytyjska. jak się później okazało Stany Zjednoczone wprowadziły do swojego działania tak zwaną politykę imperializmu, która była wykorzystywana przede wszystkim w odniesieniu do znacznie mniejszych krajów znajdujących się na całym kontynencie amerykańskim. Stany Zjednoczone wplątały się również w konflikt zbrojny z Hiszpanią o kolonie i udało się im zdobyć w 1898 na Kubę i Portoryko oraz Guam i Filipiny. Stany Zjednoczony nastawiły się głównie na rodzimą produkcje i oczywiście tym samym wspierały rodzimych przedsiębiorców. Tym samym możliwy był bardzo szybki rozwój gospodarczy. Może i niewiele USA importowało produktów, ale znacznie ilości produkowanych przez ten kraj towarów były eksportowane za granicę. Wiele z tych produktów do dzisiaj jest jeszcze poszukiwanych na rynku. W ten sposób USA zrobiły pierwsze kroki do stania się światowym mocarstwem gospodarczym.

Leave a Reply